Wist je dat corona niet eens meer op de voorpagina van het nieuws staat?

Gefeliciteerd lieve mensen: het is voorbij! Na twee jaar gebukt te gaan onder een wereldwijde pandemie, gaat het einde van deze levensbepalende fase als een matig dovend kaarsje aan ons voorbij. Niks geen feest, niks geen vreugde, niks geen euforie, gewoon… niks. Bizar!

We wennen eraan, net zoals we eraan wenden dat corona bij ons leven was gaan horen en we rollen lekker van de ene in de andere crisis. Op zich is ons vermogen om ons aan te passen aan bedreigende situaties natuurlijk best relaxed, maar er is hier wel 1 puntje dat me dwars zit: want wat leren we hier nu van?

Doordat je eraan went is de noodzaak ineens niet meer groot genoeg om dingen fundamenteel anders te gaan doen, en dus blijven we serieus het risico lopen dat we over een paar jaar weer in hetzelfde schuitje zitten. Ik gooi mijn mondkapjes nog maar niet weg in elk geval, en ik probeer elke dag even te denken aan het niet te ontkennen feit dat het werk van mij en vrijwel al mijn vrienden, kennissen en collega’s absoluut niet onder de essentiële beroepen valt. Hoe belangrijk wij soms ook denken dat we zijn: als het puntje bij paaltje komt stelt onze bubbel helemaal niets voor.

En zijn we de essentiële beroepen daardoor beter gaan waarderen? Welnee joh! Waarom zouden we. We hebben ze toch al een keer 500 euro gegeven?

Absurd vind ik het, en een beetje angstig ook wel. Deze week worden we opgeschrikt door die onverwachte sprongen aan het oostfront, en wat gaan we daarvan leren? Of beter gezegd: welke steken laten we daar liggen? Dit lijkt me de wake-up call om als de sodemieter onafhankelijk(er) te gaan worden van dat olie, benzine en gas. Om maar eens wat te noemen.

Maar nee, we wennen er vast weer gewoon aan en staan over een jaar of twee weer voor de volgende mondiale ‘verrassing’. Ik begin er wel een beetje moedeloos van te worden hoor.

En daarom stop ik nu ook maar gewoon met schrijven. Het idee van wateengast.nl is om een fijne plek los van alle maatschappelijke beslommeringen te kunnen bieden. Als ik daar elke dag mijn hart ga luchten zit daar ook natuurlijk niemand op te wachten.

Dus: fijne dag allemaal en tot de volgende post!

x

You May Also Like

Leave a Reply

Your email address will not be published.